Daphne's Stories

To do in 2010

Daphne — Thu, 31 Dec 2009 17:27:16 +0000

Denk ik ook eens ‘nieuw’ te doen en geen goede voornemenslijstje te maken, maar een lijstje met dingen die ik per sé moet doen in 2010, zijn een paar andere mensen me al voor haha. Na ja, in ieder geval, ik blijf dan niet achter. =)

Naar Pinkpop. Ik moet en zal daar heen in 2010. Het is gewoon bijna schandalig dat ik er bijna naast woon en er nog nooit geweest ben.
Een nieuwe mobiel kopen. Geen idee welke, maar aangezien ik het nu al weer een tijdje met de afgedankte telefoon van mijn moeder moet doen, wordt het tijd voor een nieuwe.
Het 365 project.
Naar tenminste één pretpark. Dat heb ik serieus al jaren niet meer gedaan.
Uitvogelen hoe de bus werkt. Trein? Geen probleem. Maar de bus..? Vraag me niet hoe dat gaat.
Naar Mary Poppins, ookal is het in Scheveningen.
Naar Mamma Mia. Het liefst met een hele fijne korting ofzo. [a]
In ieder geval: veel musicals dus.
Een (of twee) negen(s) op mijn laatste raport/cijferlijst-ding.
Mijn ouders overtuigen dat de trein veilig is.
Vóór kerst mijn moeder overtuigen dat nieuwe kerstballen echt noodzakelijk zijn.
Oh, en erachter komen hoe ik zelf een beetje lay-out in elkaar kan zetten. Dit is namelijk niks.

En vast nog wel een paar dingetjes, die ik op dit moment vergeten ben. =)

In ieder geval: allemaal een fijne jaarwisseling en een geweldig 2010! =D

Het kerstgevoel.

Daphne — Sat, 26 Dec 2009 23:23:52 +0000

Ik loop altijd achter de feiten aan. Internet kreeg ik toen de hele mensheid al aan de MSN zat, MSN kreeg ik toen iedereen Hyves al uitgevonden had en toen ik eindelijk aan Hyves begon, was er alweer Twitter. En tja, toen ik daar aan begon.. In ieder geval: ik ben nooit op tijd met dit soort dingen.

Zo ook met kerst.

Zo rond oktober begin ik te denken: hé, over zoveel dagen/weken is het kerst! Ik verheug me er altijd weer op, omdat het gewoon gezellig is met al die lichtjes en al dat eten (oké, eigenlijk gaat het me vooral om het eten). En dan is het opeens 25 december. Wekenlang hebben mijn moeder en ik zitten stressen om het huis en de koelkast kerst-klaar te krijgen, en dan is het kerst. Ik word wakker, spring onder de douche en trek mijn speciaal gekochte kerst-kleding aan. En dan ga ik op de bank zitten. Ik wacht op hét kerstgevoel. Maar het komt niet. Fijn, oké, geen kerstgevoel. Naja, het is nog maar 25 december, eerste kerstdag. Morgen is er nog een dag, en voor die tijd zal ik het toch vast al wel hebben gevonden?

Ik schrijf dit stukje op 27 december, 00:19, en nú pas heb ik het kerstgevoel gevonden. Nu pas heb ik dat gevoel wat ik altijd had met kerst; het gevoel dat deze dagen speciaal zijn, dat ze.. Nou ja, echt te omschrijven is het niet. Maar ik heb het gevoel.

Alleen is het jammer dat het pas weer over een jaar kerstmis is.

Dingen die ze je niet vertellen.

Daphne — Thu, 24 Dec 2009 17:27:57 +0000

Sinds een paar weken werk ik bij de Albert Heijn als vakkenvuller. En op zich is het best leuk en aardig; je haalt een kar met dozen erop uit het magazijn, gooit de inhoud van de dozen in de schappen en brengt het spul dat je over hebt weer terug naar het magazijn.

In ieder geval, dit werd me verteld toen ik ging solliciteren.

Wat ze je niet vertellen, is dat er ook klanten in de winkel rond lopen. En tja, dat is natuurlijk behoorlijk logisch, want het is en blijft een winkel, en in een winkel winkelen mensen. Die klanten zouden ook helemaal geen probleem zijn als ze het bij alleen winkelen hielden. Jammer genoeg doen klanten ook andere dingen:

1.    In de weg staan. Dit is heel vervelend. Ze parkeren hun karretje recht voor het schap waar jij bij moet, en blijven daar vervolgens urenlang staan twijfelen tussen de appeltaart en de appelkruimeltaart.
2.   Als ze iets niet kunnen vinden, kunnen ze ook heel vervelend zijn. Ze komen naar je toe om te vragen waar de pijnboompitten en ‘die dingen om zo’n chocolade-iets te maken’ staan, bijvoorbeeld. Soms vragen ze ook naar dingen waar ik, als simpele vakkenvulster, nog nooit van heb gehoord. Soms weet ik heel toevallig waar dingen als pijnboompitten staan, en kan ik die mensen wel even wijzen waar ze moeten zijn. Soms weet ik het niet, en moet ik eerst de hele winkel afstruinen om dat bepaalde product te vinden, terwijl de ongeduldige klant achter me aan blijft lopen, in de veronderstelling dat ik het wel weet. Ondertussen zijn we een half uur verder.
3.    Soms komen klanten vragen of ze naar de wc mogen. Ze hebben het dan al aan ‘de meneer die daar bij het vriesvak staat’ (de filiaalleider) gevraagd, maar er moest wel even iemand met ze mee lopen. Ook heel fijn, aangezien die mensen er dan enorm lang over doen en jij je weer zorgen moet maken over je planning, die je niet afkrijg en een boze teamleider op je dak krijgt.

En zo zijn er nog wel meer dingen.

En geloof me, vooral nu, met kerst zijn klanten verschrikkelijk. Zo ook vandaag. Een mevrouw was een beetje boos op mij, omdat om 5 uur ‘s middags (de winkel ging al sluiten) de stokbroden uitverkocht waren. Ik moest maar zorgen dat er stokbroden kwamen, vond ze. Ik heb haar toen heel geduldig uitgelegd dat ik alleen dozen wegruim, en geen stokbroden bak, maar ze begreep het niet. Nou ja, jammer dan.

Winterwonderland

Daphne — Fri, 18 Dec 2009 17:53:39 +0000

De krant staat vol foto’s van auto’s die van de weg zijn geraakt, op Twitter kwamen er talloze tweets binnen van mensen die op het station vaststonden en op tv zag je ook al niets anders meer: sneeuw. Heel Nederland schijnt op zijn kop te hebben gestaan, maar hier was niets aan de hand. Maar goed, dit is dan ook Limburg.

Hier in Limburg lag namelijk geen sneeuw. Wat? Nee, je hoort het goed: geen sneeuw. He-le-maal niets. Koud was het wel, heel koud was het zelfs, maar sneeuw heb ik hier gisteren niet gezien. Oké, ik geef toe, misschien een paar vlokjes, maar geen dikke pakken sneeuw van vijf centimeter.

Waar anderen de sneeuw vervloekten omdat ze thuis (of op het station) vast zaten, was ik een beetje jaloers op deze mensen. Ik wilde ook sneeuw! Ik houd namelijk van sneeuw. Misschien komt dat omdat ik bijna nooit met het OV reis, ik weet het niet, maar ik houd van sneeuw. Vroeger gingen we altijd naar de Ardennen (ja, Limburg hè) om een sneeuwwandeling te maken. Jas, sjaal, handschoenen en sneeuwschoenen aan, sleetje achter in de auto, hond mee, en op naar de Ardennen! Als meisje van zeven vond ik de chocolademelk achteraf meestal leuker, maar goed. Ik houd dus gewoon van sneeuw.

En GODDANK ligt er hier nu ook een klein laagje sneeuw. Het is nog geen centimeter, maar het is wit en koud.. het is sneeuw! Nu moet het nog even blijven liggen tot volgende week zondag, en dan is meteen heel mijn 2009 weer goed, alleen al door de sneeuw. =)

Voor het eerst.

Daphne — Thu, 17 Dec 2009 20:57:53 +0000

Iets in mij zegt: “Daphne, dit is een enorm slecht idee.” En ik denk dat dit ook wel zo is. Ik ben bijvoorbeeld nooit goed geweest in het bijhouden van dagboeken. Ik begon er altijd vol goede moed aan, maar na twee weken verdwenen ze standaard in de prullenbak.

Ik schrijf ook niet leuk. Ik ben niet ‘sarcastisch’ genoeg om leuke dingen te schrijven. Ik heb een eigen mening, ja, dat wel, maar weet die mening nooit goed te verwoorden. Ik haat het om stukjes die ik zelf heb geschreven terug te lezen. Ik haat het als andere mensen mijn geschreven stukjes lezen. Ik maak sowieso niet eens dingen mee om over te schrijven!

Dus: genoeg redenen om het niet te doen. Waarom wel dan? Nou, het valt te proberen. En dan zien we wel of ook dit dagboek in vorm van een weblog binnen twee weken in de prullenbak belandt.